De tuin van mijn vader

Ik ben het, Rosa. Mijn moeder noemde vroeger soms Rosa Tonisdotter.  Toni's dochter, maar dan in het Deens. Ik voelde met dan net Ronja de Roversdochter. Ken je dat boek van Astrid Lindgren? Het is één van mijn favoriete kinderboeken. Ik was altijd trots om de dochter te zijn van mijn vader. Als ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat het niet waar is. Er is ook een periode dat ik me voor hem schaamde. Nu weet ik dat ik in die periodes mijzelf kwijt was. Ik probeerde te voldoen aan een beeld dat ik niet was. Gelukkig was ik het grootste deel van mijn leven wel trouw aan mijzelf. In al die tijd was ik trots op mijn vader. 

Op 29 Juli 1944 is hij geboren, aan de andere kant van de wereld. Vlakbij het mooiste meer ter wereld, het Toba Meer. Ik ben er nooit geweest, al zou ik dat wel heel graag willen. Het ligt op één van de eilanden die samen Indonesië vormen. Zijn moeder was een Deense gouvernante die zeven talen sprak, zijn vader ontmoette hij pas toen hij twee was. Het was oorlogstijd. Mijn opa, die ik veel te kort gekend heb, was arts. Ook hij was een diep spiritueel mens, net als zijn enige zoon. 

Toen ik in 1977 geboren werd woonden mijn ouders, die elkaar op de Amsterdamse Rijksacademie hadden ontmoet, aan een ander meer. Het  IJsselmeer vormde de helft van mijn wereld. De andere helft, dat was ons sprookjesachtige erf, een ware oase aan de westfriese omringrijk, en de rest van de wereld, waar het zo anders was. Als gevolg van de wereld die mijn ouders voor ons bouwden was ik een beetje wereldvreemd. Ik ben ze er nog steeds dankbaar voor. Ik groeide op in een kleurrijk gedicht, een onwerelds lied, een magisch schilderij.

Toen ik uitvloog, is mijn vader ook vertrokken van de plek die ons nest was. Hij kocht met zijn tweede vrouw een paradijs in Polen. Twintig jaar later streek hij neer in Sellingen, een ongerept stukje land aan de rand van zuid-oost Groningen. Ik was gelukkig, toen ik het hoorde, omdat ik alweer een tijdje in Drenthe woon. Zou ik de kans krijgen eindelijk echt het contact te kunnen hebben met mijn vader, waar ik al zo lang naar verlangde, maar wat ons steeds niet lukte? Ik prijs mezelf gelukkig dat dit contact er af en toe echt is, heel diep. 

Ik wens jou als bezoeker van deze website ook toe dat je een glimp kunt opvangen van de diepte van mijn vaders ziel, wanneer je met een open hart contact maakt met zijn werk.